Na vier jaren ervaring in de studentenvertegenwoordiging wil ik over één thema nog iets van mijn hart, namelijk de vergoeding van de studenten in de Raad van Bestuur. Alle leden in de Raad van Bestuur van de UGent krijgen immers een onkostenvergoeding. Voor de vier studenten (samen) bedraagt die 6000 euro per jaar. Twee jaar geleden werd dit budget nog verhoogd, officieel wegens de ‘gestegen telefoonkosten’. Het feit dat Matthias Laevens toen nog in de commissie begroting zetelde, heeft daar echter meer mee te maken. In dit opiniestuk zal ik betogen dat deze vergoeding eigenlijk te hoog is en bijgevolg aanzet tot oneigenlijk gebruik (wat naar mijn mening de laatste vier jaar ook gebeurde).
3000 euro per persoon
Normaalgezien zou je verwachten dat elke stuver in de RvB 1500 euro opdoet, maar eigenlijk was de voorbije vier jaar niets minder waar. De laatste jaren werd het leeuwendeel van het budget opgesoupeerd (vaak letterlijk) door Stijn Baert en Matthias Laevens. In 2006 hebben Sara Fobelets en ikzelf 0 euro onkosten binnengebracht, terwijl Stijn en Matthias samen 6000 euro binnen brachten. Om mijn telefoonrekening (van 60 euro) in te kunnen dienen, heb ik nog een jaar moeten wachten (het budget was immers op). Zelf heb ik gedurende de vier jaar een bedrag van (ongeveer) 100 euro binnengebracht. Toen Sara en mezelf Stijn en Matthias hiermee confronteerden hielden ze vol dat alle kosten kaderden in hun mandaat en dat sommige etentjes moeten gezien worden als een beloning voor mensen die zich ‘inzetten voor de UGent’.
Het lijkt me duidelijk dat Stijn en Matthias misbruik maakten van die onkostenvergoeding. Zo dient Matthias 70 euro per maand in aan telefoonkosten, wat ik van hemzelf heb vernomen. Waarschijnlijk hebben zij gedurende hun vier jaar als stuver bijna 10 000 euro onkosten gemaakt, wat in de buurt van een half miljoen oude Belgische franken. Sommige politici zijn al voor minder onder vuur gekomen. Nu, ik mag hierbij natuurlijk niet enkel op de pianist schieten. Veel mensen zouden in hun plaats eigenlijk hetzelfde gedaan hebben. Daarom pleit ik ervoor om de onkostenvergoeding beperken en tegelijk meer transparant te maken.
onkostenvergoeding beperken tot 2000 euro
Om de bovenstaande reden pleit ik er dan ook voor de onkostenvergoeding te beperken tot een bedrag van 2000 euro (of 500 euro per persoon). Ik pleit voor beperking, niet afschaffing. Er is immers één voordeel aan een onkostenvergoeding, namelijk dat het mensen uit financieel zwakkere milieus mogelijk maakt om vertegenwoordiger te zijn. Alleen, de hoogte van de vergoeding nu is echt overdreven en niet eerlijk. Zo is de hoogte van die vergoeding niet billijk ten opzichte van andere stuvers. Zo moeten de vier vertegenwoordigers in de sociale raad het stellen met een budget van ongeveer 800 euro of 200 euro per persoon. Daarnaast zijn er nog heel wat studenten die op geen enkele manier vergoed worden voor hun inzet. Ik denk aan de vele studentenvertegenwoordigers in de faculteiten en last but not least de voorzitter van de Gentse studentenraad. Zouden zij er dan geen belang bij hebben om eens samen te gaan eten met een belangrijke prof om een belangrijk dossier in stroomversnelling te brengen? Misschien, maar nu hebben ze daar de mogelijkheid niet toe.
Matthias Laevens zal ongetwijfeld argumenteren dat heel wat projecten onmogelijk konden gerealiseerd worden zonder die onkostenvergoeding. Deels volg ik hem daarin. Ik kan me immers voorstellen dat er wat telefoonkosten zullen gemaakt zullen om Barroso naar Gent te krijgen. Ik heb er dan ook geen probleem mee dat deze kosten worden ingebracht als onkosten op het budget van het Internationaal Studentenforum.
zitpenningen
Mijn verhaal is echter nog niet ten einde. Verbijsterd was ik toen ik het nieuwste ‘voorstel’ ter ore kreeg. Binnen de Raad van Bestuur denkt men er immers over na om zogenaamde ‘zitpenningen’ in te voeren. Daarbij zouden de mensen die niet op de loonlijst van de UGent staan, betaald worden om naar de vergadering te komen. De goede verstaander leest meteen dat het ook voor studenten zou gelden. Dus niet alleen zouden de stuvers een riante onkostenvergoeding krijgen, ze zouden ook betaald worden om naar vergaderingen te komen. Voor mij is dat duidelijk ‘a bridge too far’. Allereerst trek zo’n systeem de verkeerde mensen aan als studentenvertegenwoordiger, daarnaast zal er ook misbruik van gemaakt worden. Naar verluidt werd tegen de stuvers-elect gezegd dat ze hun vergoeding anders konden doorstorten naar hun vereniging. Het mag duidelijk zijn dat dergelijke praktijken niets meer met studentenvertegenwoordiging te maken hebben. Ik hoop dan ook dat ik de studenten en vooral de stuvers met dit opiniestuk aan het denken heb gezet.
